pilio-zagora

Βόρεια και ανατολικά του Βόλου, αναπτύσσεται το Πήλιο, το καταπράσινο βουνό των θρύλων και των Κενταύρων, από τα ομορφότερα και γοητευτικότερα της Ελλάδας.

Απλωμένο σε έκταση 50 περίπου χιλιομέτρων και ψηλότερη κορυφή στα 1.624 μέτρα, το Πήλιο ασκεί γοητεία στον επισκέπτη συνδυάζοντας μοναδικά βουνό και θάλασσα.

Τα δεκάδες ξακουστά χωριά του, είναι όλα τους χαρακτηρισμένα ως παραδοσιακοί οικισμοί, λόγω του εξαίσιου φυσικού τοπίου, της ιδιαίτερης πολιτιστικής κληρονομιάς και της χαρακτηριστικής πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής.

Αξέχαστη εμπειρία αποτελεί η διαδρομή που ακολουθεί ο θρυλικός «μουτζούρης», το ατμήλατο τραίνο του Πηλίου, που λειτουργεί από το 1895.

Πρόκειται για μία λιλιπούτεια (πλάτους 0.60 μ.) γραμμή τρένου με αφετηρία το Βόλο, τέρμα στις Μηλιές (28 χλμ. απόσταση) και ενδιάμεσους σταθμούς και στάσεις στα σημαντικότερα χωριά της διαδρομής. Η διαδρομή περιλαμβάνει μεγάλα για την εποχή τους τεχνικά έργα: γέφυρες, σήραγγες, αναλήμματα κλπ, ενταγμένα στο πλούσιο φυσικό περιβάλλον του Πηλίου. Οι σταθμοί παρουσιάζουν μεγάλο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και το τροχαίο υλικό (που διατηρείται σε άριστη κατάσταση μέχρι σήμερα) είναι μοναδικό για την Ελλάδα.

Η κατασκευή της γραμμής άρχισε το 1881. Το πρώτο κομμάτι από το  Βόλο ως τα Λεχώνια παραδόθηκε το 1896 και το υπόλοιπο μέχρι τις Μηλιές το 1903. Μελετητής και κατασκευαστής του έργου ήταν ο Ιταλός μηχανικός Ερνέστο ντε Κίρικο, πατέρας του διάσημου ζωγράφου Τζιόρτζιο ντε Κίρικο. Η λειτουργία του συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη των οικισμών που εξυπηρετούσε και συνεχίστηκε μέχρι το 1971.

Από το 1985 άρχισε η προσπάθεια επαναλειτουργίας του τρένου. Χρειάστηκε επισκευή του τροχαίου υλικού (η οποία ήδη ολοκληρώθηκε) και συντήρηση στις γραμμές και τις κτιριακές εγκαταστάσεις που συνεχίζεται ακόμη.

 

Το 1985 κηρύχτηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Υπηρεσιακή Μονάδα:

Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Θεσσαλίας και Κεντρικής Στερεάς Ελλάδας

Πήλιο, Βόλος (Νομός Μαγνησίας)

Τηλέφωνο: +30 24210 39723

Δρομολόγια: http://dimosvolos.gr

Οι πανέμορφες διαδρομές στο βουνό, δίνουν την ευκαιρία στους επισκέπτες να απολαύσουν το εντυπωσιακό τοπίο του βουνού, τη θέα στη θάλασσα και τα υπέροχα χωριά.

 

Στον ορεινότερο οικισμό, τα Χάνια, λειτουργεί σύγχρονο χιονοδρομικό κέντρο με συγκλονιστική θέα της ανατολικής και κεντρικής Ελλάδας.

Σημειώνεται, ακόμα, ότι σε πολλές περιοχές του Πηλίου πραγματοποιούνται οργανωμένα προγράμματα εναλλακτικού τουρισμού(ιππασία, πεζοπορία, οικοτουριστικές διαδρομές κ.α.).

Μόλις επισκεφτείτε το Πήλιο θα καταλάβετε ότι δεν φτάσατε απλά σε έναν ακόμη τουριστικό προορισμό αλλά στο σπίτι σας, στην Ελλάδα που πάντα ονειρευόσασταν.

 

Η Ιστορία του Πηλίου

Το Πήλιο, το βουνό των 24 χωριών και των δεκάδων οικισμών, της πλούσιας βλάστησης και της πολιτιστικής ευμάρειας, της γαστρονομικής παράδοσης και της ιδιαίτερης τοπικής αρχιτεκτονικής, εκτός από πολλά αξιοθέατα διαθέτει και σημαντική ιστορία, που καλό είναι να γνωρίζει κανείς πριν το επισκεφτεί. Από τα πανάρχαια ακόμη χρόνια υπάρχουν αναφορές κατοίκησης στο ιστορικό αυτό βουνό ενώ σε κάθε περίοδο της ιστορίας, από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, διαδραματίστηκαν στα εδάφη του σημαντικά γεγονότα. Παραδόσεις, θρύλοι, σαγηνευτικοί μύθοι και ιστορικές μάχες έλαβαν μέρος στην περιοχή του Πηλίου, θρυλικά πλάσματα, πολεμιστές και μυθικοί ήρωες το περπάτησαν ή έζησαν σε αυτό.  Αν και κάθε περιοχή και χωριό έχει τη δική του ιδιαίτερη τοπική ιστορία κατοίκησης και ονοματοδοσίας, στο σύνολό τους διαδραματίστηκαν κάποια πολύ σημαντικά γεγονότα, που το σημάδεψαν και το έκαναν ευρύτερα γνωστό

 

Μύθοι του Πηλίου

Το πανέμορφο και σαγηνευτικό βουνό του Πηλίου με το εξαίσιο περιβάλλον του και τη μυστηριακή του ατμόσφαιρα, δεν θα μπορούσε παρά να προσελκύσει τους αρχαίους, που το επέλεξαν ως σημείο αναφοράς για να διαδραματίσουν πάνω του διάφορα περιστατικά της ελληνικής μυθολογίας.

Στο Πήλιο κατοικούσαν τα πανάρχαια χρόνια οι θρυλικοί Κένταυροι, αυτά τα μυθικά παράξενα πλάσματα που προήλθαν από την ερωτική ένωση του Ιξίωνα, βασιλιά των Θεσσαλών, και της Νεφέλης, γι΄ αυτό και πολλές φορές το Πήλιο αναφέρεται ως το «βουνό των Κενταύρων». Τα όντα αυτά είχαν παράξενη εξωτερική μορφή αφού από τη μέση και πάνω ήταν άνθρωποι ενώ από τη μέση και κάτω είχαν σώμα αλόγου, αγαπούσαν πολύ το κρασί και τις γυναίκες ενώ ήταν και αρκετά επιθετικοί. Ο σημαντικότερος και γνωστότερος Κένταυρος από αυτούς ήταν ο Χείρωνας, γιος του Κρόνου και της Ωκεανίδας Φιλύρας, που ζούσε σε μια σπηλιά του Πηλίου και δίδασκε ιατρική, χρησιμοποιώντας τις θεραπευτικές ιδιότητες των βοτάνων του βουνού, κυνηγετική τέχνη, τέχνη του πολέμου και μουσική. Ήταν δάσκαλος πολλών ηρώων της Ελληνικής Μυθολογίας όπως ο Αχιλλέας, ο Θησέας και ο Ιάσονας ενώ κοντά του μεγάλωσε και ο Ασκληπιός, ο πρώτος γιατρός των ανθρώπων, που διδάχτηκε από τον Χείρωνα διάφορα μυστικά και θεραπείες για αρρώστιες και πληγές. Εξάλλου, το Πήλιο ήταν ευρέως γνωστό και όσον αφορά στον τομέα της Ιατρικής, αφού το πλήθος των βοτάνων και των φυτών του ήταν ικανά να θεραπεύσουν πολλές αρρώστιες. Σε αντίθεση με την πλειονότητα των υπόλοιπων Κενταύρων, ο Χείρωνας ήταν δίκαιος, σοφός, ενάρετος και φίλος της ανθρώπινης φυλής. Στην περιοχή του χωριού των Μηλεών σώζεται μέχρι σήμερα η σπηλιά που αναφέρεται ως τόπος κατοικίας του Κένταυρου Χείρωνα.

Ο μύθος λέει ότι στο Πήλιο έγιναν και οι Γιγαντομαχίες, κατά τη διάρκεια των οποίων οι γίγαντες θέλησαν να πάρουν το Πήλιο από το μέρος στο οποίο βρίσκεται, να το τοποθετήσουν πάνω από τον Κίσσαβο και να φτάσουν έτσι τους Ολύμπιους Θεούς για να τους διώξουν από εκεί αλλά και οι Κενταυρομαχίες ανάμεσα στους Κενταύρους και στους Λαπίθες, για χάρη της ωραίας Ιπποδάμειας.

Εκτός από τους Κενταύρους, εδώ φαίνεται πως έγιναν και οι γάμοι του Πηλέα, βασιλιά των Μυρμιδόνων, και της Νηρηίδας Θέτιδας, γονείς του ομηρικού Αχιλλέα, ήρωα του Τρωικού πολέμου. Στη διάρκεια των γάμων τους διαδραματίστηκε και το συμβάν-αφορμή για τον Τρωικό πόλεμο, ο πρώτος διαγωνισμός ομορφιάς με το μήλον της έριδος, που ο Πάρης, πρίγκιπας της Τροίας και διαιτητής του διαγωνισμού, προτίμησε να δώσει στη θεά Αφροδίτη, εξοργίζοντας έτσι τις θεές Ήρα και Αθηνά.

Το Πήλιο φαίνεται πως είχαν επιλέξει και οι Θεοί του Ολύμπου για την καλοκαιρινή τους διαμονή ενώ στην κορυφή του βρισκόταν και το αρχαίο σπήλαιο του Ακραίου Δία, στο οποίο πήγαιναν οι κάτοικοι της περιοχής περί τα μέσα Ιουλίου και στις πιο ζεστές και ξηρές μέρες του χρόνου, για να παρακαλέσουν το Δία να στείλει λίγη βροχή.

Στην ευρύτερη περιοχή της Μαγνησίας αναφέρεται και ο μύθος της Αργοναυτικής εκστρατείας, πριν από 3500 περίπου χρόνια. Ο χρησμός έλεγε ότι ο βασιλιάς Πελίας της Λοκρίδας στη Θεσσαλία θα έχανε το θρόνο του από τον «μονοσάνδαλο», όπως αποκαλούνταν ο Ιάσονας καθώς είχε χάσει το σανδάλι του προσπαθώντας να περάσει τον χείμαρρο Άναυρο, στον οικισμό της Άλλης Μεριάς. Μόλις, λοιπόν, ο Πελίας είδε μπροστά του τον Ιάσονα να φορά μόνο ένα σανδάλι, φοβήθηκε και, για να τον διώξει, τον διέταξε να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο ταξίδι μέχρι την Κολχίδα για να φέρει πίσω το Χρυσόμαλλο δέρας, σύμβολο πλούτου και ευμάρειας, πιστεύοντας ότι δεν θα γύριζε πίσω ποτέ. Για τις ανάγκες του ταξιδιού ναυπηγήθηκε η Αργώ, ένα πολύ γρήγορο και ελαφρύ πλοίο, που ναυπήγησε ο ξακουστός ξυλουργός Άργος, χρησιμοποιώντας ξυλεία από το Πήλιο. Στην εκστρατεία, που ξεκίνησε από την αρχαία Ιωλκό, δηλαδή τον σημερινό Βόλο, πήραν μέρος μερικοί από τους πιο σημαντικούς ήρωες της αρχαιότητας, όπως ο Ηρακλής, ενώ πραγματοποιήθηκαν και αρκετές ενδιάμεσες στάσεις σε χωριά του Πηλίου όπως η Αργαλαστή ή η Άφησσος, από την πηγή της οποίας οι Αργοναύτες προμηθεύτηκαν νερό για το μακρινό τους ταξίδι.

Στο βουνό του Πηλίου δημιουργήθηκε, τέλος, και ο θρύλος των Δρυάδων, που ήταν οι νύμφες των δέντρων και των λιβαδιών. Ήταν νεαρές πανέμορφες γυναικείες οντότητες που ζούσαν στην άγρια φύση, μέσα σε σπηλιές, και τριγύριζαν στα βουνά. Όσο υπήρχε νερό, εκείνες ήταν χαρούμενες αφού έτσι ζούσαν τα φυτά, τα ζώα και οι άνθρωποι, ενώ όταν οι πηγές στέρευαν, εκείνες εξαφανίζονταν.

Κένταυρος

Γιός της Φιλύρας και του Κρόνου, ο Κένταυρος Χείρων διακρινόταν για την ευγένεια ?και την οξυδέρκειά του. Κατοικούσε σε σπηλιά του γειτονικού Πηλίου, το Χειρώνιον Άντρον. Γνώριζε τα βότανα του Πηλίου και τα χρησιμοποιούσε για τη θεραπεία των ζώων. Υπήρξε σύμβουλος θεών και ηρώων και τους εκπαίδευε στο κυνήγι, τη μουσική, τις πολεμικές τέχνες, τη φαρμακευτική. Πέθανε από βέλος του Ηρακλή, μολυσμένο με δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας, με το οποίο ο ήρωας και μαθητής του τον τραυμάτισε κατά λάθος.

 

Διαδρομή στο νοτιοδυτικό Πήλιο

Κινούμενοι  από  το  Βόλο  νοτιοανατολικά,  κατά  μήκος  του Παγασητικού κόλπου, θα συναντήσετε αρχικά τηνΑγριά (8ο χλμ.  από  το  Βόλο),  παραθαλάσσιο  προάστιο  με  εκτεταμένη παραλία,  σε  μία  εύφορη  και  κατάφυτη  με  ελιές  και οπωροφόρα    δέντρα  περιοχή.  Εδώ  θα  βρείτε  αρκετά ξενοδοχεία και εστιατόρια. Από την Αγριά παρακαμπτήρια οδός 12 χλμ. ανεβαίνει στη ∆ράκεια, που χαρκτηρίζεται από πλούσια βλάστηση, τρεχούμενα νερά, καλοφτιαγμένα στενά δρομάκια και θαυμαστά λαϊκά πυργόσπιτα. Το αρχοντικό του Τριαντα-φύλλου, με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα, σκαλιστές πόρτες και  ξυλόγλυπτα  ταβάνια,  συγκαταλέγεται  στα  καλύτερα  του είδους του.

Η πλατεία του χωριού, που σύμφωνα με τους ιστορικούς είναι η παλαιότερη του Πηλίου, φιλοξενεί στις 23 Αυγούστου λαϊκό πανηγύρι με παραδοσιακές στολές και λαϊκά όργανα. Μετά την Αγριά ο κύριος οδικός άξονας περνά από τα Κάτω και Άνω Λεχώνια, τα χωριά των λουλουδιών του Πηλίου. Ακολουθώντας  το  δρόμο  βόρεια  των  Άνω  Λεχωνίων,  που οδηγεί στο βουνό, θα συναντήσετε τα χωριά Άγιος Βλάσιος, Άγιος  Γεώργιος  Νηλείας  και  Πινακάτες.  Ο  Άγιος  Γεώργιος Νηλείας είναι χτισμένος αμφιθεατρικά ανάμεσα σε δυο ράχες. Οι  Πινακάτες  διαθέτουν  πολλά  διατηρητέα  αρχοντικά.  Σε απόσταση 13 χλμ. από το Βόλο βρίσκεται το επίνειο των Άνω Λεχωνίων, τα Πλατανίδια, όπου θα βρείτε φρέσκο ψάρι.

 

 

Συνεχίζοντας  νότια,  ο  κεντρικός  δρόμος  πριν  φτάσει  στην Κάτω Γατζέα (17 χλμ.), παραθαλλάσιο οικισμό με απάνεμες ακρογιαλιές  και  περιστοιχισμένο  από  μεγάλο  ελαιώνα,  θα περάσει από την εκτεταμένη παραλίαΜαλάκι. Στη συνέχεια βρίσκονται τα Καλά Νερά, παραθαλλάσιο χωριό με αμμουδερή παραλία.Στα 21 χλμ. παρακαμπτήριος δρόμος 7 χλμ. προς τα ανατολικά οδηγεί στις Μηλιές, ένα από τα γραφικότερα μεγαλοχώρια του Πηλίου.

Στις Μηλιές θα βρείτε ακόμη λαογραφική συλλογή, ενώ ιδιαίτερα γραφικός είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός, όπου καταλήγει το τρενάκι του Πηλίου. Λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω θα βρείτε τηΒυζίτσα (32 χλμ. από το Βόλο), ορεινό χωριό κρυμμένο στα πλατάνια, που έχει χαρακτηριστεί-για τους όμορφους πύργους πηλιορείτικης  αρχιτεκτονικής  και  τα  ωραία  αρχοντικά  του -διατηρητέος οικισμός.

Ξαναγυρίζοντας στην κεντρική οδό, διασχίζοντας ελαιώνες και εκτάσεις  με  οπωροφόρα  δέντρα,  θα  περάσετε  από  την Κορώπη,  χτισμένη  στη  θέση  της  ομώνυμης  αρχαίας  πόλης, ονομαστής για το μαντείο του Κοροπαίου Απόλλωνα. Στο  24ο χλμ. του κεντρικού άξονα, μια παρακαμπτήριος 2 χλμ. οδηγεί στην Άφησσο,  ένα  αμφιθεατρικά  χτισμένο  χωριό  με καταπληκτική αμμουδιά. Ο κύριος δρόμος που αρχίζει την αναρρίχηση στις πλαγιές του Πηλίου μετά τους Αφέτες διχάζεται: στο 21ο χλμ. η βόρεια διακλάδωση  μετά  το  Νεοχώρι  κατευθύνεται  προς  την Τσαγκαράδα, περνώντας από τη Λαμπινού, με καταπληκτική θέα στο Αιγαίο.Η νότια διακλάδωση οδηγεί στο κεφαλοχώρι τηςΑργαλαστής (40 χλμ.), χτισμένο σε εύφορο οροπέδιο που φημίζεται για τις ελιές του. Από την Αργαλαστή δευτερεύοντες δρόμοι οδηγούν ακτινωτά στα παραθαλάσσια χωριά Κάλαμος και Πάου, στον Παγασητικό  κόλπο,  ή  στα  χωριά  Καλλιθέα,  Ξυνόβρυση  και Πάλτση, προς την πλευρά του Αιγαίου.

 

Συνεχίζοντας νότια, αμμουδερές ακρογιαλιές διαδέχονται η μια την άλλη μέχρι τη Μηλίνα, ωραίο παραθεριστικό κέντρο. Μετά τη  Μηλίνα,  πρόσφατη  προέκταση  του  δρόμου

συνέδεσε  το Βόλο με το Τρίκερι (82 χλμ.), χωριό που βρίσκεται στο άκρο της χερσονήσου της Μαγνησίας, με ωραία παλαιά αρχοντικά.

Η σύνδεση με το Βόλο παλαιότερα γινόταν με πετρελαιοκίνητο καΐκι από το λιμανάκι της Αγίας Κυριακής. Γραφικό ψαροχώρι που στα ταβερνάκια του σερβίρονται θαλασσινοί μεζέδες, το Τρίκερι,  η  Αγία  Κυριακή  και  ο  Αϊ-Γιάννης,  υποτυπώδες ψαροχώριστο νησάκι Παλιό Τρίκερι, αποτελούν μια κοινότητα. Οι γάμοι με τις τοπικές φορεσιές, τα παραδοσιακά έθιμα την εβδομάδα  του  Πάσχα  και  την  Πρωτομαγιά  είναι    από  τις εκδηλώσεις που δεν πρέπει να χάσετε.Ανατολικά της Μηλίνας βρίσκεται ο Λαύκος και στη συνέχεια το Προμύρι, τυπικό παράδειγμα χωριού πνιγμένου σε ελαιώνες. Τέλος, η νοτιότερη απόληξη της διαδρομής είναι η Πλατανιά, ένα ακόμη γραφικό ψαροχώρι

pelion_tsipouraki

Διαδρομή στο Βορειοανατολικό Πήλιο

Ανηφορίζοντας βορειοανατολικά του Βόλου, ο δρόμος διασχίζει το γραφικό προάστιο του Άνω Βόλου (5 χλμ), με τον απότομο λόφο της Επισκοπής στην ανατολική άκρη του. Στα κοντινά χωριά Ανακασιά και Άλλη Μεριά, όπου υπάρχουν τοιχογραφίες του Θεόφιλου, αξίζει να κάνετε την πρώτη σας στάση για να απολαύσετε την πανοραμική θέα του Παγασητικού κόλπου και του Θεσσαλικού κάμπου.

Συνεχίζοντας την αναρρίχηση στην πλαγιά του βουνού, ο δρόμος μετά την Ανακασιά οδηγεί στην Πορταριά(13 χλμ), όμορφο θέρετρο με άφθονα κρυστάλλινα νερά και αρκετά ξενοδοχεία. Η γραφική πλατεία του χωριού και το ξωκλήσι της Παναγιάς Πορταρέας, με τοιχογραφίες του 16ου αιώνα, θα σα κάνουν σίγουρα εντύπωση.

Από την Πορταριά δυτική παρακαμπτήριος οδηγεί σε ένα πλάτωμα με σκιερά πλατάνια, απ’ όπου ξεπροβάλει η Μακρινίτσα (17χλμ), ένας όμορφος παραδοσιακός οικισμός χτισμένος αμφιθεατρικά στην πλαγιά του βουνού, με υπέροχη θέα στον Παγασητικό. Τα πλακόστρωτα δρομάκια της συνδέουν τα μοναδικής αρχιτεκτονικής κτήρια, που, λόγω της σημαντικής κλίσης της πλαγιάς, είναι τριώροφα από τη μια πλευρά και μονοώροφα από την άλλη, με χαρακτηριστικά ξύλινα μπαλκόνια. Αξέχαστα θα σας μείνουν το σπετζοφάι και η παραδοσιακή φασολάδα που σερβίρουν τα ταβερνάκια στην πλατεία, ενώ αξίζει να παρακολουθήσετε τα πανηγύριατων «Μάηδων», εκδηλώσεις με έντονο διονυσιακό χαρακτήρα.

Χαράζοντας γραφικές κορδέλες στην πλαγιά του Πηλίου, ο κεντρικός δρόμος σκαρφαλώνει τα Χάνια (26 χλμ), που έγιναν κέντρο χειμερινών σπορ, χάρη στο κοντινό χιονοδρομικό κέντρο, στη θέση Αγριόλευκες. Από εδώ φαντάζει πανοραμικά το Αιγαίο αλλά και ο Παγασητικός.

Μετά τα Χάνια, ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει δαντελωτά, πνιγμένος σε οξιές και καστανιές, προς τη Ζαγορά (47 χλμ), το μεγαλύτερο από τα χωριά του Πηλίου, με καταπληκτική θέα προς το Αιγαίο. Θα πρέπει να επισκεφθείτε το ξακουστό σχολείο όπου είχαν φοιτήσει οι πνευματικοί πατέρες της Ελληνικής Επανάστασης, την ιστορική Βιβλιοθήκη, με σπάνια βιβλία και χειρόγραφα, καθώς και τις βυζαντινές εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Κυριακής.

8 χλμ. Ανατολικά της Ζαγοράς βρίσκεται ο οικισμός του Χορευτού (55 χλμ.), επίνειου της Ζαγοράς με πεντακάθαρη θάλασσα και ωραία αμμουδιά, ενώ 6 χλμ. βόρεια ο δρόμος

καταλήγει στο Πουρί (63χλμ.). Από την δενδροσκέπαστη και με τρία επίπεδα πλατεία του χωριού, που χαρακτηρίζεται μπαλκόνι του Αιγαίου, το βλέμμα φτάνει αγναντεύοντας ως τη Χαλκιδική.

Μετά τα Χάνια, ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει δαντελωτά, πνιγμένος σε οξιές και καστανιές, προς τη Ζαγορά (47 χλμ), το μεγαλύτερο από τα χωριά του Πηλίου, με καταπληκτική θέα προς το Αιγαίο. Θα πρέπει να επισκεφθείτε το ξακουστό σχολείο όπου είχαν φοιτήσει οι πνευματικοί πατέρες της Ελληνικής Επανάστασης, την ιστορική Βιβλιοθήκη, με σπάνια βιβλία και χειρόγραφα, καθώς και τις βυζαντινές εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Κυριακής.

8 χλμ. Ανατολικά της Ζαγοράς βρίσκεται ο οικισμός του Χορευτού (55 χλμ.), επίνειου της Ζαγοράς με πεντακάθαρη θάλασσα και ωραία αμμουδιά, ενώ 6 χλμ. βόρεια ο δρόμος

καταλήγει στο Πουρί (63χλμ.). Από την δενδροσκέπαστη και με τρία επίπεδα πλατεία του χωριού, που χαρακτηρίζεται μπαλκόνι του Αιγαίου, το βλέμμα φτάνει αγναντεύοντας ως τη Χαλκιδική.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here